Een serious game voor ouderen


De game begint met het verhaal van Nel van der Horst. Zij woont in een verpleeghuis en krijgt daar voor ongeveer €200 per dag verzorging, fysiotherapie, medicijnen, een rolstoel en maaltijden. Maar Nel wil ook haar gewone leven voortzetten, ze wil schilderen, naar buiten toe en haar verjaardag vieren. Hiervoor vraagt Nel hulp aan haar familie en vrienden. Het spel presenteert 24 wensen gepresenteerd: de kapper, voetzorg, samen koken, badderen, enzovoort. De speler kiest wie hem helpt deze wensen te verwezenlijken: familie of het verpleeghuis. Bij elk kun je vijf wensen ‘droppen’, dan is het geld van het verpleeghuis of de tijd die familie voor je heeft op en moet je keuzes maken.

Ik speel het spel en mis de rubriek 'zelf regelen met geld'. Verschillende wensen zou ik inkopen. Ik zou een thuiskapper laten komen bijvoorbeeld. Dat kost vast niet veel meer dan de kapper van het verpleeghuis. Mijn verjaardag zou ik ook zo regelen, als het verpleeghuis een zaaltje heeft, bel ik de bezorgservice voor taart, chips, bier en fris. Dan heb je natuurlijk nog wel je kleinzoon nodig om de taart te snijden en de keuken van het verpleeghuis om de afwas te doen. Maar ik ga er vanuit dat ik het regel- en bestelwerk met de telefoon en het internet kan doen. Wat dat betreft vind ik dat de toekomstige oudere nogal afhankelijk wordt ingeschat. Voor pianospelen en breien rekent het spel het maximaal aantal tijdseenheden die mantelzorgers aan je kunnen besteden. Maar áls ik nog in staat ben om piano te spelen, dan heb ik daar alleen een piano voor nodig. En dat zelfde geldt voor mijn breiwerk. Een aantal van de wensen vind ik lastig in te delen. Een eigen kamer past mijns inziens nooit bij familie en vrienden. Samen zorgen met familie, vrienden en vrijwilligers zou eigenlijk het resultaat van dit spel moeten zijn: verpleeghuis en familie nemen samen van alles op zich, de één wat meer van het één, de ander wat meer van het ander.Het valt mij tegen wat ik kan vragen aan familie en vrienden, hun hoeveelheid tijd is beperkt. Heel realistisch, het dwingt je keuzes te maken en dat zet me wel aan het denken.
Mooi is de afsluiting. Op basis van je keuzes, geeft de game een profielschets. Daarin staat beschreven hoe veel waarde je hecht aan identiteit, dingen samen doen, gezondheid, enzovoort. In de profielschets staan ook tips, stuk voor stuk gericht op het behoud van zelfstandigheid en eigenwaarde. Is de game ook geschikt voor professionals, om samen met de cliënt te ontdekken wat nu echt belangrijk is, en waarbij familie of vrienden een rol kunnen spelen en welke dilemma’s er zijn? Misschien kan de game een opstapje vormen naar het zorgleefplan? Bron: www.zorgleefplanwijzer.nl