​Kwetsbaarheid verhoogt de kwaliteit van je zorgverlening


“Als je nou eens niet kon sterven, zou je dan op zwemles gaan? Van de hoge duikplank duiken? Zeilen zonder zwemvest aan? Op de hoogste bergen klimmen? Op de smalste richels staan? Langs de diepste kloven lopen? Was daar dan nog wel wat aan? Als je nou eens niet kon sterven, was vakantie dan nog fijn? Zou je je nog steeds verheugen, op dat reisje met de trein? Zou je van het strand genieten, van de zee, de zonneschijn? Van de ijsjes, van de frieten, zou je dan gelukkig zijn? Juist het gegeven dat we kwetsbaar zijn, dat er iets mis kan gaan, dat we stuk kunnen gaan, dat we kunnen vallen en verdrinken, dat we dood kunnen gaan, maakt het leven zo bijzonder” (fragment uit “Dood-gewoon” van Bette Westera en Sylvia Weve).

Wij leven in een samenleving waar eenzijdige nadruk wordt gelegd op jong en aantrekkelijk zijn, succes hebben, plezier maken, gezond zijn. Vreemd dat in onze samenleving kwetsbaar zijn zo verdrongen wordt. Slechts een klein kwart van de mensen sterven thuis, palliatieve zorg wordt veel te laat ingeschakeld omdat artsen zich niet kunnen neerleggen bij het ongeneeslijke, overleden bewoners van woonzorgcentra worden meestal zo vlug als kan naar het funerarium overgebracht op een moment dat de medebewoners dit niet kunnen zien.

Het kwetsbare en fragiele gaat natuurlijk gepaard met pijn, wanhoop, verdriet maar kan ook kwaliteit geven aan het leven.

Denk maar aan geëngageerde burgers die vluchtelingen opnemen in het gezin, of in het weekend naar Calais of Duinkerke gaan om kleding of voedsel te bedelen. Denk maar aan de intieme samenhorigheid wanneer mensen de kans en tijd krijgen om afscheid te nemen van hun stervende ouder.

Zou de wereld er niet mooier uitzien als wij samen zouden proberen om kwetsbaarheid een plaats te geven?

Als adolescenten, in een moeilijke leeftijdsfase, zouden leren te reflecteren en in dialoog te gaan over elkaars kwetsbaarheid in plaats van elkaar met allerlei succesplaatjes en -verhalen op facebook de loef af te steken?

Als wijzelf met vrienden en collega’s onze twijfels, onzekerheden en niet alleen onze succesverhalen zouden delen?

Zou ook het ook de kwaliteit van onze zorg- en dienstverlening niet bevorderen indien onze organisatie zich wat kwetsbaarder zou opstellen door nog meer plaats te geven aan inspraak en participatie van gebruikers en mantelzorgers? Bron: Robert Geeraert.