Vernieuwende woonzorgvorm: Het Thuishuis

Vernieuwende woonzorgvorm: Het Thuishuis

Het Thuishuisis een gewoon huis in de straat waar circa 5 tot max. 7 personen met elkaar onder één dak wonen. De bewoners, mannen/vrouwen (60+) hebben er elk hun eigen woonruimte (circa 40 m² ) die bestaat uit een woonkamer, een slaapkamer en een badkamer/toilet. Zij richten deze ruimte naar eigen smaak en behoefte in. Met elkaar delen de bewoners een keuken, een woonkamer, een hobbyruimte, een bijkeuken, 1 à 2 logeerruimten en bij voorkeur een tuin (leefruimte circa 80 m² per persoon) Het huis staat in de wijk waaruit de bewoners van het Thuishuis afkomstig zijn. Het huis ligt op een centrale plek in deze woonkern en in de nabijheid van belangrijke voorzieningen als winkels, openbaar vervoer, gezondheidscentrum, kerk of moskee. Bij of in de directe nabijheid van het huis is een parkeervoorziening. Een thuishuis wordt ondersteund door vrijwilligers die de ouderen -indien nodig- dagelijks ondersteuning en begeleiding kunnen bieden. Hoe groot de daadwerkelijke behoefte aan ondersteuning en begeleiding is, zal sterk afhangen van de bewonersgroep. De vrijwilligers, die allen een vooraf een basisopleiding (vijf dagdelen: sociale kaart, gesprekstechnieken,…) krijgen, sluiten met hun aanbod aan op de wensen en behoeften van de bewoners en richten zich op het behouden of het bevorderen van hun zelfredzaamheid. Naast praktische en emotionele ondersteuning stimuleren de vrijwilligers de deelname van ouderen aan sociale activiteiten en vrijetijdsactiviteiten en hun participatie in de wijk/buurt. Zo kan een vrijwilliger de oudere begeleiden bij een bezoek aan het ziekenhuis, luisteren naar zijn verhaal, stimuleren dat er huishoudelijke taken verricht worden, meegeholpen en wordt aan het onderhouden van de tuin, bevorderen dat ouderen gezamenlijk koffie- en theedrinken en maaltijden gebruiken, en stimuleren dat deze deelnemen aan activiteiten zoals kaarten, scrabbelen, bezoek aan theater, bioscoop, etc. Het is aan de ouderen of ze al dan niet aan een activiteit deelnemen. De behoefte aan privacy van ouderen wordt te allen tijde gerespecteerd. Het Thuishuis kan worden gezien als een ‘studentenhuis voor ouderen’. In het Thuishuis kunnen de ouderen hun laatste levensfase doorbrengen. Het uitgangspunt is dat de bewoners voor de laatste maal zijn verhuisd en dus blijven wonen in het Thuishuis.

Onderzoek heeft aangetoond dat het Thuishuis vereenzaming van ouderen kan voorkomen en veiligheidsgevoel vergroot. Experten beamen dat eenzaamheid samenhangt met de incidentie van diverse aandoeningen. Hoewel niet empirisch aangetoond kunnen wij ervan uitgaan van een gezondheidseffect dat de maatschappelijke baten vooral in vermeden zorgvraag moeten worden gezocht. Voorts wordt geconstateerd dat de effecten waarschijnlijk afhankelijk zijn van de mix van bewoners. Ze moeten kwetsbaarder zijn dan gemiddeld, maar niet te kwetsbaar, want dan wordt de beoogde samenredzaamheid een eerder een last dan een lust. Enige instroomsturing is dus noodzakelijk. Ook is in de praktijk gebleken dat enige begeleiding/coaching van buitenaf door de bewoners op prijs wordt gesteld. Om optimaal te kunnen functioneren vraagt het Thuishuis dus om coördinatie. Die wordt in enkele thuishuizen in Nederland opgenomen door een door de gemeente (8 à 10u per week) bezoldigde vrijwilligerscoördinator.

Het eerste Thuishuis in Vlaanderen ligt in Borgerhout en is een gezamenlijke realisatie van Ouderenzorg Antwerpen, met ACW, woon- en zorgcentra van Zorgnet Vlaanderen, OKRA, CM, Familiehulp, Thuiszorgcentrum Antwerpen, Landelijke Thuiszorg, Thuiszorg Vleminckveld, Gezinszorg Villers, het Wit-Gele Kruis en de sociale huisvestingsmaatschappij “De Ideale Woning”. Bron: congres Expeditie Begonia.