Voorbeeld van een verhaal uit de verhalenbank bij het levenseinde

“Vanochtend heb ik een heel goed gesprek gehad met Ben, een vrijwilliger. Daar ben ik nog op teruggekomen dat het mij een heel goed gevoel gaf, dat het zo goed gedaan had. Gewoon zo tussen het werk door heb je soms hele goede gesprekken. Het raakt mij. Het ging ook over mijn zus, waar ik geen contact mee heb en dat je dit ook niet af kan dwingen. Daar zijn wij een beetje op gaan doorborduren. Dat je qua woorden over en weer op dezelfde lijn zit. Het raakt mij en het doet wat met mij. Het geeft bevestiging. Een bevestiging ook van wat ik zelf voel.

En dat had ik met een andere vrijwilliger, Wendy, ook. Dat was de avond daarvoor. Eerst waren wij een beetje afstandelijk, niet naar ofzo, hoor. Maar we hadden ineens zo’n goed gesprek, dat wij allebei in tranen uitbarstten. Ik zeg: ‘Nou bedankt dat je op dezelfde lijn hebt gezeten met mij en dat je ook naar mij geluisterd hebt.’ En het paste ook bij haar, het kwam overeen. En dat heb je niet altijd. Het is een gevoel. Je voelt aan: nu klikt het wel en nu klikt het niet. Of, dat is wel een grof woord vind ik hoor, maar soms gaat het wel en soms gaat het niet.

Ik heb ook het gevoel dat wat ik vroeger gedaan heb, geschilderd en een beetje gebeeldhouwd, dat doen de vrijwilligers ook. En dan denk ik: het zit toch overeen wat met zij gedaan hebben qua hobby’s ook. De vrijwilligers geven mij het gevoel van, niet dat ik belangrijk ben, maar dat ik er ben zoals ik ben.

Ik heb heel goed contact met de vrijwilligers. Ik kan heel goed overeen komen met ze. Tenminste, ik weet niet of ze hetzelfde gevoel hebben. Ik denk ook dat dit het doel is van hier, het mensen naar de zin maken. Af en toe word ik ook emotioneel van alles wat ze voor mij doen. Ze staan ook altijd even stil bij het moment als het bij mij even niet zo gaat als ik zelf zou willen.”