Zwijgen is niet altijd goud


Ik ben zelf gedurende vele jaren directeur van een woonzorgcentrum geweest en heb kunnen ervaren met hoeveel liefde en toewijding duizenden medewerkers elke dag voor zorgbehoevende ouderen zorgen. Ik was zelf soms ontmoedigd bij de vaststelling dat de samenleving niet bereid lijkt te investeren in een betere personeelsomkadering van woonzorgcentra of wanneer één incident ergens in Vlaanderen alle geleverde inspanningen voor positieve beeldvorming teniet deed.

De ouderenzorg heeft in de voorbije weken, naar aanleiding van een persbericht over het weigeren van de toegang tot het woonzorgcentrum van een huisarts, een unieke kans gemist om aan positieve beeldvorming te werken.

In de visies van alle woonzorgcentra staan mooie woorden als zorg op maat, de bewoner centraal, vrije keuze, waardig levenseinde, menselijke waardigheid, genormaliseerd kleinschalig wonen. “De bewoner moet zich bij ons thuis kunnen voelen”. Thuis houdt echter in dat de bewoner zelf beslist wie hij wil ontvangen en wanneer, wanneer hij wil opstaan en eten. Thuis beslist hij zelf welke zorgen hij wil en welke niet, welke huisarts hij wil en of die langs kan komen.

Waarom bleef het zo stil in de ouderenzorg? Waarom hebben koepels of directies van woonzorgcentra de gelegenheid niet aangegrepen om luidop te verkondigen dat zij nooit willen beslissen of een door de bewoner zelf gekozen arts bij hem aan huis mag komen? Dat zij het evident vinden om de wilsverklaringen van elke bewoner te respecteren. Dat een bewoner van een woonzorgcentrum ten alle tijde de regie over zijn eigen leven en zorg blijft behouden. Bron: Robert Geeraert